Fijne discussies
Onlangs mocht ik deel uitmaken van een fijne discussie. Er werd gediscussieerd op basis van argumenten, er werd geluisterd, het was respectvol en lekker scherp op de inhoud, nooit op de persoon. Zo is de kans op polarisatie, met blokkades tot gevolg, beperkt en kun je de discussie als “vruchtbaar” bestempelen.
Iets minder lang geleden was ik deelgenoot van een soortgelijke discussie. De setting was vrijwel dezelfde. De deelnemers kan ik zonder uitzondering intelligent noemen. En net zo goed werd er gediscussieerd op basis van argumenten, luisteren en respect. Toch was het fundamenteel anders.
Trauma’s als bron
Een paar deelnemers brachten hun argumenten in. Die argumenten bleken echter niet voort te zijn gekomen uit weloverwogen afwegingen van meningen, ervaringen en visie. We werden getrakteerd op argumenten die voortkwamen uit diepgewortelde, persoonlijke frustraties en trauma’s.
Grote geldingsdrang
De discussie werd “gekaapt” om toch vooral onder de aandacht te brengen met welke trauma’s deze personen te maken hebben. Vervolgens komt er een soort verhandeling hoe zij “ondanks alle ellende waarmee ze dagelijks geconfronteerd worden” toch heel succesvol zijn. Bij ieder facet van de discussie komt dat “succes ondanks alles” terug. Kennelijk is er de behoefte om toe te moeten geven aan een grote geldingsdrang.
Overwinnen van trauma’s
Ik kan vanzelfsprekend niet oordelen over welk leed deze mensen hebben ondergaan en in welke mate dat leed hun nog immer vormt. Ik zie wel dat al hun acties worden ingegeven door hun trauma’s en dat iedere dag een nieuwe dag van worstelingen is, of ze zich daarvan bewust zijn of niet. En als ze voor zichzelf het idee hebben dat ze zich “toch maar mooi boven hun ellende hebben weten te verheffen”, is dat een waarneming die ik niet met ze deel.
Mijn teleurstelling
In ieder geval, de normaal gesproken vruchtbare discussies met de kern van dit gremium, liep voor mij uit op een teleurstelling. Op weg naar huis probeerde ik inhoud te geven aan mijn teleurstelling.
Allereerst probeerde ik het waarom van de betreffende personen te begrijpen. Als bijzonder matig amateurpsycholoog kwam ik tot een beeld dat in ieder geval één zaak reëel is: de trauma’s van de betreffende personen. De wil om zich te ontworstelen aan hun trauma’s en daaraan veel energie op te offeren, is net zo goed reëel.
Verslaafd aan pijn
Maar net zo goed is hun wil om hun pijn te ervaren, iedere dag weer, ook reëel. Het is alsof je een pijnlijke wond aan je arm hebt en iedere keer als je denkt dat de pijn verdwenen is, in de wond gaat wroeten om te constateren dat dat pijn doet. In zo’n geval kost het weinig moeite om te begrijpen dat het wroeten in de wond het genezingsproces niet versnelt.
Pijn als motivator
Anyway, kennelijk is er een verslaving aan de pijn en die pijn “dwingt” je ieder moment te herinneren dat je tegen die pijn moet vechten. Wat een krachtige motivator is dat! Je kunt er de president van Rusland mee worden! Veel krachtiger dan het najagen van een droom waarvan je je iedere dag maar moet zien te motiveren om het volgende, ogenschijnlijk piepkleine stapje te moeten zetten.
Napoleon Hill geeft als één van de voorwaarden voor succes dat je moet beschikken over een “brandend verlangen” om iets te bereiken. Wat kunnen anderen leren van mensen die “pijn gedreven” hun idealen nastreven? Hoe creëer je een dagelijkse (pijn)prikkel die jou ervan weerhoudt om af te dwalen en je motivatie te verliezen?
Volgens Nassim Taleb is er een vorm van stress nodig om tot prestaties te komen. Hij noemt posttraumatische groei (als tegenovergestelde van het posttraumatische stresssyndroom) als een verschijnsel waardoor mensen in staat zijn zichzelf te overtreffen.
Hoe zeer getraumatiseerde personen ook proberen om boven hun trauma’s uit te groeien, ben ik van mening dat als je lijdt aan posttraumatische groei, je toch mag hopen dat dat nooit gebeurt. Het zou het einde van je succes betekenen.
Deel je ervaringen en je mening
Mocht je de behoefte voelen om bovenstaande vragen te beantwoorden, ervaringen met betrekking tot dit artikel te delen of nog meer vragen in te brengen, reageer gerust! Dat kan als commentaar bij dit artikel, maar als je het liever wat meer “onder de radar” houdt, via peter@albori.nl. Bedankt voor het lezen!
